۱۴ خرداد

معماری خاطره باز

فرم، فضا، معماری همه آن چیزی است که در ۴ سال تحصیل خلاصه می شود .آنقدر می خوانیم تا ایجاد کنیم فضا را اما برای  ایجاد فضا باید در آن بوده باشی و ذهنت در آن بوده باشد تا بتوانی خلقش کنی .فضا در معماری همان روحی است که در کالبد همه انسانها وجود دارد اما تا در آن قرار نگیری نمیتوانی حسش کنی .با فضاست که روح آدم پر می کشد تا نا کجاآباد می رود.فرم است که قالب فضا می شود و محدوده ذهنت را مشخص میکند.من معمار نیستم اما وقتی کار معمارانه ای را می بینم حالم عوض میشود .انگار که سال ها با آن نما ، حیاط، دالان ، سیزان و درخت اقاقی آشنا هستم .درکش می کنم .کاش معمار بودم تا خلق می کردم .

خلق اثر .اثر ماندگار تا هر کس که روحش مثل من بود و وارد آن فضا شد مرا حس کند و من او را .من آن پسری هستم که بقای عمرم را در ساختن می بینم .حتی اگر کوتاه باشد و من ندانم که کی میروم .دوست دارم که در همان فضا بروم.فضای ملکوتی که فضای معماری است .وقتی وارد یک حیاط خانه قدیمی می شوم با دیدم ریخت معمارانه آن خانه گویی سال های سالدر این خانه زندگی کرده ام و بی اختیار اشک از چشمانم سرازیر می شود که انگار کودکی خودم را در آن حیاط می بینم .در آن سوی حیاط مطرب هایی را می بینم که بر روی حوض تخته گذاشته اند و بر روی آن ساز میزنند و آواز های رو حوضی می خوانند .انگار که همین الان عروسی یکی از اهل خانه است که سال ها پیش اتفاق افتاده و من در عالم کودکی در گوشه ای از حیاط نظاره گر مراسم هستم و از آن لذت میبرم .

مطرب ها می خوانند “جنگ جنگ ساز میاد از بالای شیراز میاد شازده دوماد غم مخور نومزدت با ناز میاد” انگار که همه میهمان ها هم آماده گفتن این پیام به داماد هستند همراه با مطرب ها این جمله را تکرار میکنند که “یار مبارک بادا ایشالا مبارک بادا” این همه شور و هیجان آمیخته با معماری آدم را مست میکند .این ها همه در خون و رگ و پوست ما ایرانی هاست وگرنه چگونه ممکن است که من که سال ها بعد از این رسومات به دنیا آمده ام بتوانم همه آن ها را با وجودم حسن کنم .چرابا ورود به دالان خانه قدیمی معمار ساز تمام آدم هایی را که در طی عمر دالان از آن گذشته اند را می بینم گویی دوربین مدار بسته ای بودم ام که در گوشه دالان فیلم همه را ضبط کرده ام .این ها همگی تاثیر معماری است .این معماری است که دنیا را برای ما زیبا تر می کند .به آن حس می دهد ، رنگ میدهد، خاطره می دهد .معماری همان خلق فضایی است که خاطره سال ها آمد روفت و مراسم عزا و عروسی را بدون دوربین نگه میدارد تا آیندگان ببینند.

دیدگاه شما

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.